Calligraphie / Maya

MAYA1

Intervenant : Maya
Specificity : Calligrapher
Date : January the 12 / 19 / 20 , 2014

 Shodo

Le shodo est la voie de l’écriture japonaise. Cette écriture est composée de signes, des idéogrammes : les kanjis (qui sont d’origine chinoise) et d’hiraganas et katakana qui sont des alphabets phonétiques. Chaque kanji a une signification, les mots sont formés d’un ou plusieurs kanjis. Pour écrire chaque signe l’ordre des traits est important, c’est toujours le même ordre, en général on commence par en haut et à gauche.

Les 4 trésors du calligraphe

Le pinceau: souvent en poils de mouton, mais il peut être aussi de tout autre poil… il existe même des pinceaux en plumes très fines.

Le papier : très fin, qui a une certaine transparence, l’encre le traverse. Il est à l’origine fabriqué avec de la paille de riz ou de céréales.

L’encre, obtenue en diluant un bâton, composé de suie fine, recueillie après combustion de certaines essences de bois ou d’huiles végétales, et mélangée à de la colle animale.

La pierre à encre: elle a une grain très fin, on frotte le bâton d’encre sur sa partie plate, elle a aussi une partie creuse qui sert pour l’eau, petit à petit le bâton se dissous dans l’eau, le calligraphe fait ainsi son entrée dans le monde de l’encre par l’élaboration de sa propre encre.

Les styles d’écritures

Il existe cinq styles différents. Nous en avons pratiqué trois : le Kaisho, le gyosho et le sosho.

Le kaisho est très structuré et ferme et le pinceau est utilisé un peu comme un outil tranchant, les angles sont marqués.

Le gyosho est plus souple, mais la forme générale du signe reste proche de celle du kaisho.

Le sosho est très fluide, c’est le style que les chinois appelle le style de “l’herbe folle”.

Le kaisho et le gyosho sont comme des modèles à suivre. Observer suffisamment la forme du signe, comment chaque trait se positionne par rapport à l’autre, quelle est sa forme et sa direction. Il s’agit de le reproduire le plus fidèlement possible. Petit à petit on comprend comment utiliser le pinceau, à sentir le rythme de chaque trait et à entrer dans la musique de l’écriture.

Par la pratique du sosho nous pouvons entrer dans un espace de création. La forme du signe est ici un support, il ne s’agit plus de reproduire une forme, mais plutôt un mouvement. Ce mouvement amène chacun à trouver sa propre forme, son expression personnelle.

Le shodo est l’art de l’instant présent, il n’y a qu’une seule chance, pas de reprise, pour cela on cherche un geste le plus naturel possible.

La pratique de la calligraphie nécessite le silence et la concentration. C’est la recherche de l’expression de l’essentiel, beaucoup plus que celle d’une habileté ou d’un esthétisme convenu. C’est une mise en oeuvre du paradoxe zen de la maitrise et du lâcher prise, afin que ce qui nous échappe puisse avoir un espace de passage.

អក្សរផ្ចង់ / Maya

វាគ្មិន : Maya

ជំនាញ : Calligrapher (អ្នកសរសេរអក្សរផ្ចង់)

កាលបរិច្ឆេទ : ខែ កមរា ទី 12 / 19 / 20,2014​

Shodo

shodo គឺជាបែបបទ នៃការសរសេរ​ របស់ជប៉ុន។ ការសរសេរនេះផ្គុំឡើងចេញពី សញ្ញាផ្សេងៗ អត្តសញ្ញាណដោយរូបរបស់ជប៉ុន ឬចិន : kanjis (ដែលមានដើមកំនើតពីចិន) hiraganas និង katakana ដែលជាអក្សរ សូរសព្ទ។ Kanjis នីមួយៗ មានសញ្ញា ពាក្យ ដែល មានទម្រង់ ពីអក្សរ kanjis មួយ ឬច្រើន ។ ដើម្បីសរសេរ សញ្ញា នីមួយៗ លំដាប់របស់ទ្រេ គឺសំខាន់ណាស់ ត្រូវសរសេរ ពី តាមលំដាប់ដូចគ្នា ជាទូទៅយើងចាប់ផ្តើមពី លើ ហើយពីខាងឆ្វេង។

សម្ភារៈ 4យ៉ាង ប្រើសម្រាប់អក្សរផ្ចង់

ជក់ : ជាញឹកញាប់ ធ្វើពីរោម ចៀម ប៉ុន្តែអាចប្រើរោមសត្វផ្សេងផងដែរ ….. មានជក់ដែលធ្វើពីស្លាបសត្វ ដែលស្តើងខ្លាំងណាស់។

ក្រដាស់ : ស្តើង ដែលមានមួយចំនួនថ្លា ដែលអាចឲ្យទឹកខ្មៅឆ្លងកាត់វាបាន ។ វាកើតចេញពីការផលិតដោយប្រើចំបើង ឬ ពីគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ។

ទឹកខ្មៅ, ឈើមួយស្តើង ផ្គុំជាមួយចានតូចមួយសម្រាប់ដាក់ទឹកខ្មៅ ដែលទទួលបានបន្ទាប់ពី ចំហះមួយ របស់សាំងលាយជាមួយឈើ ឬ ប្រេងដែលបានមកពីបន្លែ និងកាវបិទ។

ថ្ម សម្រាប់ទឹកខ្មៅ : វាមានគ្រាប់ធញ្ញជាតិ ដែលស្តើងខ្លាំងណាស់ យើងជ្រលក់ ឈើក្នុងទឹកខ្មៅ នៅលើផ្នែក សំប៉ែត របស់វា វាមានផ្នែកមួយ មានប្រហោងប្រើសម្រាប់ ទឹក អក្សរផ្ចង់ អក្សរផ្ចង់ចូលទៅក្នុងពិភពលោកខាងក្រៅ ដោយសារ ការអភិវឌ្ឍទឹកខ្មៅរបស់ពួកគេផ្ទាល់។

រចនាបទនៃការសរសេរ

វាមាន ប្រាំរចនាបទខុសគ្នា។ ពួកយើងបានអនុវត្ត បីប្រភេទអក្សរដូចជា : Kaisho, gyosho និង sosho។

Kaisho គឺមានរចនាសម្ពន្ធ័ខ្លាំងណាស់ ហើយនិងមានទម្រង់បិទ រីឯជក់ប្រើតិចតួចដូចជា ឧបករណ៍កាត់ មុំត្រូវបានកត់សម្គាល់។

Gyosho គឺមានភាព បត់បែនខ្លាំង ប៉ុន្តែ ទម្រង់ទូទៅ នៃសញ្ញា នៅតែក្បែរៗគ្នា និង អក្សរ kaisho។

Sosho គឺរាវខ្លាំងណាស់ វាគឺជារចនាបទចិន ហៅថា រចនាបទ «ស្មៅព្រៃ»។

Kaisho និង gyosho គឺដូចជាគំរូរ សម្រាប់ធ្វើតាម។ ចូរអង្កេតឲ្យបានមត់ចត់ ទម្រង់នៃសញ្ញា ថាតើទ្រេនីមួយៗ ទីតាំងនៅត្រង់ណា តើអ្វីទៅជាទម្រង់ និងទិសដៅរបស់វា។ ត្រូវធ្វើ ឬសរសេរវា ឡើងវិញ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវបំផុតដែលអាចទៅរួច។ បន្តិចម្តងៗ យើងយល់ពីរបៀបប្រើ ជក់ ហើយមានអារម្មណ៍ ដឹងពីចង្វាក់របស់ទ្រេនីមួយៗ និងចូលទៅក្នុងតន្រ្តី របស់ការសរសេរ។

ដោយការអនុវត្ត របស់ sosho ពួកយើងអាចចូលទៅក្នុង ចន្លោះនៃការបង្កើត ។ ទម្រង់នៃសញ្ញា គឺជាការគាំទ្រ ឬជាជំនួយ មួយ វាមិនមែនជាការសរសេរទម្រង់ឡើងវិញម្តងទៀតនោះទេ ប៉ុន្តែជាចលនាមួយច្រើនជាង។ ចលនានេះ នាំម្នាក់ៗ ឲ្យរកឃើញនូវទម្រង់របស់ពួកគេផ្ទាល់ អារម្មណ៍ ឬមតិ ផ្ទាល់ខ្លួន។

Sosho គឺជាសិល្បៈ នៃពេលដ៏ខ្លីមួយ នាពេលបច្ចុប្បន្ន, វាមានសំណាងតែម្តងទេ មិនមានការយកវាមកវិញម្តងទៀតទេ សម្រាប់រឿងនេះ ពួកយើង រកកាយវិការ ដែលអាចជាធម្មជាតិខ្លាំង តាមដែលអាចទៅរួច។

ការអនុវត្តរបស់អក្សរផ្ចង់ ត្រូវការចាំបាច់ នូវភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងការប្រមូលអារម្មណ៍។ គឺជាការស្រាវជ្រាវនៃ អារម្មណ៍ ដែលជាគោលបំណងសំខាន់ដែលចង់បាន កាន់តែមានជំនាញ ឬសោភណ័និយមត្រូវបានយល់ព្រមសម្រាប់ការធ្វើអក្សរទាំងនេះ។ វាជាការអនុវត្ត នៃការគ្រប់គ្រងការធ្វើមិនដឹង មិនឮ និងទុកឲ្យវា ចេញទៅ ដើម្បីយើងគេចចេញ ឬបន្ធូរអារម្មណ៍ និងអាចមានចន្លោះនៃ ការឆ្លងកាត់នៅលើតួអក្សរ។

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s